คนเกินร้อย หัวใจก็เกินร้อย (เรื่องสั้น เรื่องจริง)

ถามเขาว่าเป็นคนที่ไหน เขาบอกว่า "เป็นคนร้อยเอ็ด" ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า นี้่แหละ ตัวจริงเสียงจริงของคนเกินร้อย คนเมืองร้อยเอ็ด เพราะ เราก็คนเมืองเกินร้อยเหมือนกัน

ประโยคนี้ทำให้ผมคิดถึงบ้านเลยละครับ  ชีวิตคนอีสาน จะยากจนขนาดไหน ไม่เคยคิดถอดใจให้กับปัญหาที่ถาโถมเข้ามา ไม่ว่าจากทางไหน คนอีสานนั่นน้ำใจงาม คนเมืองก็คิดว่าคนอีสานนั้นไม่มีความรู้ แต่เขาไม่รู้หรอกว่า ชีวิตของคนอีสานนั้น ยากลำบากขนาดไหน แต่คนเหล่านี้แหล่ะคือสันหลังของชาติ

ไม่ขอกล่าวหรือวิจารณ์บทความนี้นะครับ

แต่จะขอยกย่องและเชิดชู เป็นบุคคลผู้ให้กำลังใจในการสู้ชีวิตให้เดินสู้ต่อไป เขาเจอปัญหาที่หนักมาเขาก็สามารถผ่านมันไปได้ แล้วมองดูเราซิว่าปัญหาน้อยใหญ่นั้น เราจะสามารถฝ่าฟันมันไปได้ไหม

จงใช้บทความนี้เป็นสิ่งเตือนใจในยามท้อ ดังคำที่ว่า ท้อได้ แต่ "อย่าถอย" คนร้อยเอ็ดคือกัน เขาใจกันครับพี่น้อง

^^

การเป็นผู้ประกอบการหรือ ผู้ทำมาหากิน อันไหนจะดีกว่ากัน

การเป็นผู้ประกอบการ หรือ ผู้ทำมาหากิน อันไหนจะดีกว่ากัน

     เป็นคำถามที่สามารถสะท้อนความคิดเห็นในหลายๆด้านได้เลยว่า ระหว่างการเป็นผู้ประกอบการ หรือผู้ทำมาหากินนั้นต่างกันอย่างไร

      ตามที่ข้างต้นที่ได้อ่านบทความมาแล้วนั้นก็พอจะสังเขปจากตัวอย่างที่ยกมาให้อ่านนั้นจะทราบว่า

การเป็นผู้ประกอบการนั้นจะต้องมีความรู้ความสามารถที่หลากหลาย ต้องรู้เท่าทันกับเหตุการณ์ต่างๆที่มีผลต่อการเป็นผู้ประกอบการ ต้องอาศัยการประชาสัมพันธ์เพื่อให้ธุรกิจที่ตนทำหรือประกอบกิจการอยู่นั้นให้เป็นที่รู้จัก จึงเกิดความแตกต่างกับการเป็นผู้ทำมาหากินที่ว่า ผู้ทำมาหากินนั้นไม่จำเป็นที่ต้องรู้อะไรมากมาย ไม่ว่าจะเป็นด้านการศึกษา การรู้เท่าทันกลไกตลาด การแข่งขันที่แข่งขันกันสูง ดังตัวอย่างที่กล่าวไว้ในตัวอย่างที่ยกมา ซึ่งบ่งบอกความแตกต่างได้อย่างชัดเจนเลยว่า การเป็นผู้ประกอบการ กับ ผู้ทำมาหากินแตกต่างกันอย่างไร 

อย่างไรก็ตามการเป็นผู้ประกอบการ หรือ ผู้ทำมาหากิน นั้น ไม่มีอันไหนที่ดีกว่า หรือ เลวร้ายกว่ากันทั้งสองอันล้วนเท่าเทียมกัน มันขึ้นอยู่กับที่ว่า เราจะรักและทำในสิ่งที่เรานั้นเป็นอยู่หรือเปล่าเท่านั้นเอง

ในหลวงก็ได้สอนในสิ่งที่ควรกระทำไปแล้ว ควรพอใจในสิ่งที่มีอยู่แล้ว ไม่ต้องค้นคว้าเพิ่มเติมเสริมแต่งให้เลิศหรู จงอยู่และพอใจในสิ่งที่ตนมี